ಸಮ್ಮಕ್ಕ ಸಾರಕ್ಕ ಜಾತ್ರೆಯ ಇತಿಹಾಸ

ಸಮ್ಮಕ್ಕ ಮತ್ತು ಸಾರಕ್ಕ ಕಥೆ

ಸಮ್ಮಕ್ಕ ಸಾರಕ್ಕ ಜಾತ್ರೆಯ ಕಥೆ 13ನೇ ಶತಮಾನಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದು, ಕಾಕತೀಯ ರಾಜವಂಶದ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ. ಬುಡಕಟ್ಟು ಐತಿಹ್ಯದ ಪ್ರಕಾರ, ಸಮ್ಮಕ್ಕ ದೈವ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಬುಡಕಟ್ಟು ಮಹಿಳೆ. ಅವರು ಪ್ರಸ್ತುತ ಮುಲುಗು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಮೇಡಾರಂ ಪ್ರದೇಶದ ಕೋಯ ಬುಡಕಟ್ಟಿನ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಪಗಿಡಿದ್ದ ರಾಜು ಅವರನ್ನು ವಿವಾಹವಾದರು.

ಸಮ್ಮಕ್ಕ ಮತ್ತು ಪಗಿಡಿದ್ದ ರಾಜು ಅವರಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು — ಸಾರಕ್ಕ ಮತ್ತು ನಾಗುಲಮ್ಮ — ಮತ್ತು ಜಂಪನ್ನ ಎಂಬ ಮಗನಿದ್ದರು. ಈ ಕುಟುಂಬ ಏಟೂರುನಾಗಾರಂ ಅರಣ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಬಾಳುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ಬುಡಕಟ್ಟು ಸಮುದಾಯವನ್ನು ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯಿಂದ ಆಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಕಾಕತೀಯ ಆಡಳಿತಗಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಘರ್ಷ

ಕಾಕತೀಯ ಆಡಳಿತಗಾರರು ಅರಣ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಬುಡಕಟ್ಟು ಸಮುದಾಯಗಳ ಮೇಲೆ ಭಾರಿ ತೆರಿಗೆ (ಕಪ್ಪಂ) ಹೇರಿದರು. ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನರು ತೀವ್ರ ಬರಗಾಲವನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಾ ತೆರಿಗೆ ಪಾವತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದಾಗ, ಸಮ್ಮಕ್ಕ ಮತ್ತು ಅವರ ಕುಟುಂಬ ಅನ್ಯಾಯದ ಬೇಡಿಕೆಗಳಿಗೆ ಒಪ್ಪಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರು.

ಕಾಕತೀಯ ರಾಜ ದಂಗೆಯನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಲು ದೊಡ್ಡ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ. ಸಮ್ಮಕ್ಕನ ಮಗನ ಹೆಸರಿನ ಜಂಪನ್ನ ವಾಗು (ತೊರೆ) ದಡದಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಯುದ್ಧ ನಡೆಯಿತು. ಪಗಿಡಿದ್ದ ರಾಜು ಮತ್ತು ಜಂಪನ್ನ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮಡಿದರು. ಸಾರಕ್ಕ ವೀರಾವೇಶದಿಂದ ಹೋರಾಡಿದರೂ ಅವಳೂ ಮಡಿದಳು.

ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಮರಣ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ ಸಮ್ಮಕ್ಕ ಸ್ವತಃ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕಾಕತೀಯ ಸೈನ್ಯದ ವಿರುದ್ಧ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದಳು. ಕೊನೆಗೆ ಗಾಯಗೊಂಡ ಅವಳು ಚಿಲಕಲಗುಟ್ಟ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋದಳು, ಅಲ್ಲಿ ಅವಳು ಕುಂಕುಮ ಭರಿಣಿ (ಕುಂಕುಮ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ) ಆಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಳು ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ.

ಜಾತ್ರೆಯ ಮೂಲ

ಯುದ್ಧದ ನಂತರ, ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನರು ಚಿಲಕಲಗುಟ್ಟ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕುಂಕುಮ ಭರಿಣಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡರು. ಸಮ್ಮಕ್ಕ ದೈವದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾದಳೆಂದು ನಂಬಿ ಅವಳನ್ನು ದೇವತೆಯಾಗಿ ಪೂಜಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ ಸಾರಕ್ಕಳಿಗೂ ದೇವತೆಯ ಸ್ಥಾನಮಾನ ನೀಡಲಾಯಿತು.

ಈ ಘಟನೆಗಳ ನಂತರ, 13ನೇ ಅಥವಾ 14ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತೆಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ. ಸಮ್ಮಕ್ಕ ಮತ್ತು ಅವರ ಕುಟುಂಬದ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಗೌರವಿಸಲು ಸಣ್ಣ ಬುಡಕಟ್ಟು ಸಮಾವೇಶವಾಗಿ ಆರಂಭವಾದ ಈ ಜಾತ್ರೆ ಶತಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದಿನ ಬೃಹತ್ ಹಬ್ಬವಾಗಿ ಬೆಳೆಯಿತು.

ಇಂದಿನ ಜಾತ್ರೆ

ಇಂದು, ಸಮ್ಮಕ್ಕ ಸಾರಕ್ಕ ಜಾತ್ರೆ ಕುಂಭಮೇಳದ ನಂತರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಸಮಾವೇಶ ಮತ್ತು ಏಷ್ಯಾದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಬುಡಕಟ್ಟು ಹಬ್ಬ. ತೆಲಂಗಾಣ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರ ಇದಕ್ಕೆ ರಾಜ್ಯ ಹಬ್ಬದ ಸ್ಥಾನಮಾನ ನೀಡಿದೆ.

ತೆಲಂಗಾಣ, ಆಂಧ್ರ ಪ್ರದೇಶ, ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ, ಕರ್ನಾಟಕ, ಛತ್ತೀಸ್‌ಗಢ, ಒಡಿಶಾ ಮತ್ತು ಇತರ ರಾಜ್ಯಗಳಿಂದ ಭಕ್ತರು ಮೇಡಾರಂ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಕೋಯ ಸಮುದಾಯದ ಬುಡಕಟ್ಟು ಪೂಜಾರಿಗಳು ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿ ಇಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.